Filozofia, podróże i dopamina...

Tak sobie oglądam netfliksowy serial " Freud "... Wiedeń, okultyści... i nagle taki znak się pojawia w wizjach medium:   Przypomniałem sobie, że już to gdzieś widziałem, coś podobnego... Na przykład w Sobótce na tzw. " Grzybie ":  A wcześniej, na " Skale Czarownic " w Wilkowicach (niedaleko Bielsko-Białej):  A potem na górze " Trzy Kopce " (Beskidy):  Ale też przypomniał mi się " The Blair Witch Project ": A dzisiaj w Internecie załadowało mi się coś takiego:   Nie mam jakiejś szczególnej teorii. Po prostu zastanawiam się...

 To trudny czas dla zwierząt. Dlatego w moim siedlisku wspomagam ptaki.   Wybrałem karmnik, który ogranicza moczenie ziarna i jego psucie się.  W tym miejscu, przypomnę, że nie należy używać kuli z ziarnami dla ptaków, które umieszczone są wewnątrz nylonowej siatki . Ptaki często motają się w te nylonowe oczka i giną uwięzione. Sam widziałem co najmniej dwa takie przypadki. Ptaki dokarmiamy wyłącznie w zimie (gdy spadnie śnieg), nie należy tego robić jesienią (zaburza to ich instynkt migracyjny do "ciepłych krajów", zostają na zimę i giną). Nie należy także ptaków dokarmiać chlebem. A poniżej, sarny na przedmieściach Tychów. Ich stado powiększyło się dwukrotnie przez ostatni rok. Żyją na łące o powierzchni ~1ha uwięzione przez miasto (z jednej strony droga szybkiego ruchu, z pozostałych stron miejskie osiedla). Smutna i patologiczna sytuacja. Martwię się o ich dalszy los. Tychy Wartogłowiec, Cmentarz  

Na bookcrossingu w Głuchołazach znalazłem taki stary materiał (papier już trochę zużyty). Publikacja wydana w 1990 roku autorstwa pani Leokadii Kwaśnik.    Dwa lata później wyszła jej książka " Wycinanka " (niestety, nie mam jej). Rzadka już dzisiaj umiejętność (choć pamiętam, że ja w szkole coś takiego robiłem chyba w 3 lub 4 klasie SP). Piękna, bo nawiązująca do kultury słowiańskiej. Pożyteczna, bo stanowi odskocznię od komputerów i smartfonów (tak jak robienie na drutach, równie cenne). Kształtuje także umiejętności manualne, ćwiczy palce.  Więcej o pani Leokadii: [ TUTAJ ] .    

Gdy pierwszy raz usłyszałem " Memento mori! " (w czasach szkolnych, zapewne na lekcjach języka polskiego), zrobiło to na mnie duże wrażenie.  Minęło kilka dekad, a społeczeństwo jeszcze mniej myśli o śmierci niż w szarych latach '80. Kilka ostatnich pogrzebów, na których byłem, potwierdza tezę, że ludzie zupełnie nie wiedzą, jak się w obliczu śmierci zachować. Niektórzy robili sobie selfiki (sic!), inni omawiali ze znajomymi swój ostatni wyjazd na wakacje. Były sztampowe kondolencje, brak przemowy nad trumną (to już tylko na filmach się zdarza), nikt nie wiedział po co się organizuje stypy i jaki jest ich cel. Czuło się ogólne zagubienie. Nie wiadomo było, czy pocieszać najbliższych, czy klepać ich po ramieniu i mówić " Wszystko będzie dobrze, czas leczy rany "... czy wręcz przeciwnie, potwierdzać dramatyzm sytuacji i mówić wprost o tragedii oraz bólu, który nigdy nie zniknie. Sam zresztą tego doświadczyłem, gdy zmarła moja córka... ogólne zagubienie ludzi, tych...