Filozofia, podróże i dopamina...

Tak! W snach często wydarzają się sytuacje zaskakujące: spotykamy kogoś, o kim nie myśleliśmy od lat. Wydarza się coś nieistotnego, co nie ma wpływu na cokolwiek. Dowiadujemy się rzeczy, o których (my... czyli podświadomość) nie wiedzieliśmy (czyżby podświadomość ukrywała informacje przed samą sobą?). Atakuje nas osoba, stwór, o którym wcześniej nie myśleliśmy ani przez ułamek sekundy. Ćwiczenie : Spróbujcie nastraszyć samych siebie. Uda się? (To byłby dobry sposób, aby zaoszczędzić na biletach do kina i wzbudzić niezapomniane emocje; strach jest jedną z nich, dzieci uwielbiają bajki o wilkach i czarownicach, a dorośli o katastrofach). Kto jest zatem twórcą snów i po co one są? Kto je wymyśla, a kto je ogląda? 1/3 życia spędzamy w snach.

Kilka dni temu miałem dziwny sen. W zasadzie, moja dusza miała ten sen: dzieci lubią się bać, a dusza to takie dziecko o małym rozumku. Pamiętam jak moja córka bała się bajki o wilku i Czerwonym Kapturku... a jeszcze bardziej o Babie Jadze, Jasiu i Małgosi. Zakrywała oczy mówiąc, że nie chce na to patrzeć... a po chwili dopraszała się o więcej.  Dorośli (a w zasadzie ich dusze) z tego samego powodu lubią oglądać horrory. W moim horrorze, w mrocznym pokoju pojawiła się koścista wiedźma, młoda o trupim wyglądzie i szarej zimnej skórze. Rzuciła się na mnie. Odepchnąłem ją i znienacka (ku mojemu własnemu zaskoczeniu) wypowiedziałem zaklęcie, którego celem było jej unicestwienie (lub przegonienie): In nomine Istateria! To rzeczywiście na nią podziałało, czmychnęła, znikła. Zapytałem mojej duszy: O cholera! Skąd Ty znasz takie zaklęcia? I co ono oznacza? Kim jest Istateria? Po przebudzeniu postanowiłem zbadać sprawę.   Problem w tym, że takiego słowa nie ma w łacinie (lub nic na ten...